Adopteren van een herplaatser

Onlangs heb ik zelf een hondje geadopteerd: Moana, een klein meisje uit Roemenië. Zoals zoveel buitenlandse herplaatsers heeft ook zij een rugzakje. Ze kwam hier met behoorlijk wat probleemgedrag en hoewel ik als gedragstherapeut dagelijks honden én hun eigenaren begeleid, gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.

Na twee dagen sloeg bij mij de paniek toe.

"Kan ik dit eigenlijk wel?"
"Doe ik het wel goed?"
"Straks lukt het me niet..."

Dat klinkt misschien gek. Juist ik zou toch moeten weten hoe ik hiermee om moet gaan?

En natuurlijk weet ik dat ook. Ik ken de theorie, ik zie het gedrag, ik weet welke stappen nodig zijn. Maar als je er zelf middenin zit, spelen emoties een grote rol. Dan kijk je toch anders naar de situatie. Je bent niet alleen professional, maar ook gewoon baasje.

En weet je wat toen het meest waardevol was?

Niet iemand die zei: "Maar dat moet jij toch weten?"

Nee.

Een lieve collega die zonder oordeel met me meekeek. Iemand die de situatie objectief bekeek, vragen stelde, advies gaf en me weer vertrouwen gaf. Soms heb je gewoon even iemand nodig die naast je staat.

Die ervaring heeft me opnieuw laten beseffen hoe spannend de adoptie van een herplaatser kan zijn.

Veel adoptanten lopen na een paar dagen of weken tegen uitdagingen aan. De hond blijkt angstiger dan verwacht, reageert anders op prikkels of voelt zich nog helemaal niet veilig. En dat is niet vreemd. Zeker honden uit het buitenland hebben vaak een lange reis, veel veranderingen en soms een onbekend verleden achter de rug.

Op social media zien we vaak een schattig koppie met een ontroerend verhaal. Al snel denken we: "Ach, wat zielig... die neem ik mee." Maar het gedrag dat je thuis tegenkomt, kan heel anders zijn dan je had verwacht.

Daarom is een goede voorbereiding ontzettend belangrijk.

Wanneer je een buitenlandse hond wilt adopteren, let dan bijvoorbeeld op de volgende punten:

• Informeer je goed over de werkwijze van de stichting. Lees ervaringen van andere adoptanten en kijk op internet en social media.
• Werkt de stichting met gastgezinnen, zodat een hond eerst rustig kan wennen voordat hij definitief wordt geplaatst?
• Is er een goede nazorg? Kunnen zij ondersteuning bieden als het even niet loopt zoals gehoopt?
• Werken zij samen met gedragstherapeuten of andere professionals die kunnen meedenken wanneer er problemen ontstaan?

Een herplaatser adopteren is prachtig, maar het vraagt ook geduld, begrip en soms professionele begeleiding.

En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap die ik wil meegeven:

Je hoeft het niet alleen te doen.

Zelfs ik had iemand nodig die met me meekeek. Dat maakt je niet ongeschikt. Het maakt je mens.

Loop jij na de adoptie van jouw hond tegen problemen aan? Weet dan dat er hulp is. Samen kijken we naar jouw hond, jouw situatie en alles wat daarbij komt kijken. Zonder oordeel, met begrip en een plan dat past bij jullie allebei.

Want iedere hond verdient een kans. En iedere adoptant verdient goede begeleiding.